Ze zat daar heerlijk ontspannen in de stoel, beentjes omhoog, kussentje, dekentje. Een echt plaatje van rust en balans.
“Wat is je vraag vandaag?”- hoor ik mezelf zeggen.
“Mijn vraag? Ik heb eigenlijk geen vraag, ik ben gewoon nieuwsgierig.”
“Oke, waar ben je nieuwsgierig naar?”
“O, ja, of ik het kan, weet je?”
En dan volgt een heel verhaal over wat er nu speelt en hoe het vroeger was toen ze nog een klein meisje was. Ik luister aandachtig. Ze is heel dapper. Ze kwam bij mij uit de nieuwsgierigheid, om te ervaren wat mijn sessie doet, ze was niet van plan om in het diepe te springen, maar vastberaden doet ze het toch wel. Heel dapper als ze is.
We werken verder, zoomen erop in, onder mijn begeleiding gaat ze tot de kern. Het is niet fijn maar we heelen die traumatische ervaringen zodat ze nu zeker weet wat liefde is en hoe het voelt en dat ze nu niet alleen nieuwsgierig is of ze dat kan, maar heel zeker en diep van binnen weet dat ze het echt wel kan. Altijd. Gewoon omdat ze er is en omdat ze alles kan wat ze maar wil.
En in het einde van de sessie krijgt ze nog een cadeutje van haar familiesysteem. Nu weet ze ook wat ze hier voor haar familie kwam doen.
Ze is klaar om te gaan, ze straalt. We geven elkaar nog een omhelsing en ze verlaat mijn praktijk naar de grote wereld die ze echt aan kan.
Helderheid 